Bizim Çocuklarımıza da Bayram
Birleşmiş Milletler tarafından ilan edilen “ Nisan Otizm Farkındalık Ayı” ve 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı Kapsamında 24 Nisan 2009 Cuma günü Kıbrıs Şehitleri Caddesinde,ODER-Otistik Çocukları Koruma ve Yönlendirme Derneğince organize edilen “Bizim Çocuklarımıza da Bayram” şenlikleri düzenlendi , etkinliğin açılışı istiklal marşı ve ODER yönetim Kurulu Başkanı Ergin GÜNGÖR’ ün konuşmasıyla başladı .
Başkan Güngör , “- tüm dünyanın çocuklarının ülkemize davet edilip bayram kutlamalarına dahil edilmesine rağmen ülkemizdeki otistik çocukların da kendi dünyalarından çıkarılıp bayram kutlamalarına dahil edilmesi bu senede düşünülemedi,bu nedenle otistik çocuklarımız için İzmir in en kalabalık noktasında farkındalık yaratmak ve çocuklarımızın unutulduğu “Çocuk Bayramı” nda onlara coşkulu bir bayram kutlaması yapıyoruz dedi,Güngör bizim çocuklarımız da eğitildiği zaman tüm olumsuzluklara rağmen birçok beceriler kazanabileceğini bugün burda performanslarıyla herkeze gösterecekler” dedi.
Kutlamalarda çocuklarımız Beril Zorlu ,Hasan Karavan ,Fırat Serin ,Ekrem Kertoğulları,Berksarp Yalçın , Mahsun Gül şiirler okuyup bağlama ve org çalıp şarkılar söylediler.Ayrıca otistik çocuklara organizasyonda destek veren Cemil Midilli İlköğretim Okulu dans grubu gösterileriyle renk kattı.Kutlama sonrasında tüm Otistik Çocuklar ve velileri Kıbrıs Şehitleri Caddesinde ellerinde bulunan döviz ve pankartlarla yürüyüş yapıp otizmi tanıtıcı buroşürler dağıttılar.
Ben ankarada milli eğitime bağlı Yusuf Karaman o.ç.e.m de resim öğretmeniyim yazdığım bir şiiri sizinle paylaşmak istedim.
23 NİSAN
İşte benimde bayramım,
Sevinçten uçacağım,
Bak elimde bayrağım,
Kendimi kutluyorum.
Bu yirmi üç Nisanda. Ne değişti bir anda,
Çocuğum, hiç sordun mu?
Neden bayramdır bugün,
23 Nisanlarda…
Mutluyum bende varım.
Yüreğimle, dansımla,
Bu benim de bayramım.
bende bir otistik çoçuğun babası olarak bu acıyı hep içimizde yaşıyorum konyadada böyle bir etkinlik yapılırsa katılmak isterim sevgili öğretmenimizin şiiri tüylerimi diken diken yaptı ayrıca konyamızda yeterli sayıda olmayan o.ç.e.m. sınıfları bizleri üzmekte olup konyada bir derneğimizin olmayışı ve yetkili kişilere bir dernek tarafından yaşadığımız zorlukları ve sıkıntılarımızı paylaşacağımız dertlerimizehep beraber ortak olacağımız birbirimizle sohbet edip paylaşacağımız bir lokalin olmasını inananın çok isterdimbirbirimize fikir alış verişi yapsak doktorlar hakında görüşsek ve dertlerimize üzüntümüze sevincimize ortak olsak bilmem kötü mü olurdu??? saygılarımla… DEMİR ALİ ŞEFLEK
..yaklaşık dokuz ay önce tanıştık otizmle.. 23 Nisanda oğlum, palyaço kıyafetiyle, kreş arkadaşlarıyla sahnedeydi. bir öğretmen olarak, bulunduğum bölgede, otizmi tanıtmaya, öğretmeye çalışıyorum.. çok yorucu bir mücadele.. oğlumun yeni yeni başlayan konuşmasını duydukça tüm yorgunluğum gidiyor.
..çalışmalarınızda kolaylıklar diliyorum.. aynı ilde olmayı, katılmayı çok isterdim…
Memleketimizi ne kadar sevsek de yetersizlikler,eksiklikler bizlerin duygularını da örseliyor,zamanla çözülmeye uğruyoruz. Keşke Diyarbakır’da yalnızca rehabilitasyon merkezlerinde sıkışıp kalmayıp kardeşimiz,çocuğumuzla katılabilseydik mi demeli?
Beterin beteri var diye mi avutsak yüreğimizi…
Her işin başı yine bizler, aileleriz arkadaşlar. Kendimizi avutmak değil, hangi şehirde olursak olalım bir araya gelip güç birliği yapmak en iyi çözüm.